Ένα απόγευμα

«leu sui Arnaut qu’amas l’aura *
E chatz le lebre ab lo bou
E nadi contra suberna»

«gran maestro d’amore»

Είμαι ο Αρνό που συνάζει την αύρα
και το λαγό κυνηγά πάνω στο βόδι
και τίποτα αντίθετα στο ρεύμα

Είμαι o Αρνό που τον αγέρα μαζεύει
και το λαγό πάνω στο βόδι κυνηγά
κι αντίθετα στο ρεύμα κολυμπά

Μια φορά θυμάμαι κι εγω αμυδρά
το περίεργο του απέραντου κόσμου γλυκύ μυστικό
που σιγανά μαρτυρούσε στα αυτιά η αθώα ακόμη ματιά

Κι ήταν ένα κορίτσι μελαχρινό
με δέρμα στιλπνό κι απαλό
και με δυο μάτια μαύρα
σαν ρουμπίνια λαμπερά

που για πολύ καιρό μετά
το σκεφτόμουν και έλεγα
μέσα μου πως κορίτσι
είναι ο έρωτας
με μπικίνι στους δρόμους και πέδιλα

Κι είναι αυτό το αίσθημα τρυφερό
και συνάμα Ω….
να γνωρίζεις πως ο έρωτας
είν’ το υπέρτατο αγαθό.

και μες των πελάγων τα ατέρμονα χάη
κυλά η ζωή, μαβιά μουρμουράει

και σκεφτόμουνα πως
ο ερωτας υπάρχει
γιατί στα χείλη κάποτε ζει διαρκώς

και ξεχνιέται γιατί
δυστυχάει αλί
μαζί σου εραστή

Μ. Θαλασσινός

 

 

 

 

 

Advertisements