Ετικέτες

, ,

Αντιγραφές για μιαν Αφροδίτη

Ότι κι αν πούμε Χίλιες φορές ειπώθηκε
Στη Λήθη μέσα πέφτει

«Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη
Σαν άνεμος που δε λυγά στης θέλησης το μέτρο
και σαν τρελός ψιθυρισμός με καίει και με δένει

Ω λυγερή ψυχή, με το ξανθό της ήβης τρίχωμα
πέρα από τη ματιά, πέρα απ τη νηνεμία
Σε θέλω λάγνα λάγνη γυναίκα
στης φαντασίας την ερημία.

κι από το πέπλο της αυγής το πιο λεπτό
πιο απαλή και πιο ανάρια
Απ το μετάξι της νύχτας το θαμπό πιο ακριβή
Ατίθαση μου αγάπη, αγνώριστη και ποθητή

ελικοβλέφαρη ξανθή γυναίκα με το
χαμόγελο αινιγματικό, πόδια γυμνά
στο λαμπύρισμα του μεσημεριανού πελάγου,

τα χείλια, το χρυσόμαλλο δέρας,
η γύμνια ολόκληρης της επιθυμίας μου
τα μάτια σου στο νικημένο δείλι
μέλι του ήλιου

και ο πόθος και το κρυφοκοίταγμα
στον αφαλό και τους γλουτούς
το πλάγιασμα σου που φαντάστηκα ώρες πολλές
που δεν μού κρενες ποτέ.

«κείνο το μεσημέρι που καρφώθηκε ο ήλιος
στην καρδιά του εκατόφυλλου ρόδου.»

ξανθή γυναίκα με το χαμόγελο σύννεφο
που έπαιζες στα σκυλόδοντα του καλοκαιριού
σε παιχνίδι που μόνος μου έστηνα

ξανθή γυναίκα, στη στάλα του μεσημεριού,
εικασία απιστίας που δεν ανακαλύφθηκε.

Ξανθή αεικίνητη ιέρεια φαρμακευτικών
λαμπυρισμών, σε προσκεφάλια στεναγμών
κι ο βοσκός που μύριζε τραγί κι ιδρώτα ετήραε
μες στην παλίμψηστη libido του κλήδονα

ο μοιχός πόθος βυθιζόταν κι ανάσαινε
παράδοξος σε σαλμακίδες κοίτες ,
««κι έγερνα εγώ και τ’ άτι μου»
«αλόσυδνη» γυναίκα βαθύζωνη

Λινό κυμάτισμα ονείρου
Μαρμαρυγή φθινοπωρινού όρθρου
«Στήλη απ’ ασάλευτο φως»
Ανάμεσα στο ναι και το όχι σκιών αποφάσεων

Σ.Φάβρος

[ Το κείμενο αντιγράφει καθώς διαβάζει ποιητές μας ]

Christian Coigny, 2008

Advertisements