ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

20140801-155608-57368964.jpg
Καθώς αποχωρώ απ´ το λειβάδι μιας συνύπαρξης/
εξ´αιτίας των ορίων μου/
– που είναι οι πόθοι μου, τα όνειρά μου και τα άγραφα ποιήματα-
η αποχώρησή μου είναι για μένα
-με όρους θερμότητας-
μια απομάκρυνση από ένα καυτό κέντρο/
-εκτενούς μεν αλλά και μηδενικής μοναδικότητας-
ένα δραματικό ταξίδι απειροστών -προς το κρύο- αποχωρισμών,
μια ξενιτιά/
μια ψύξη/

Το αυτό, συμβαίνει για τον καθένα μας/
όλοι απομακρύνονται από όλους στο χρονικό επέκεινα/
και ταυτόχρονα παγώνουν/
η μορφή τους
-στο συλλογικό ασυνείδητο- μουτζουρώνει/
οι καρδιές αργούν/
ή χτυπούν πιο νωθρές/
το φως μουδιάζει και διαχέεται/
όμως το αίμα/
-άσωτος υιός που εξέδραμε/
σ´ ένα διερευνητικό ταξίδι ενηλικίωσης και πειραματισμών-
επανέρχεται.

Μαζί επιστρέφει και η ενέργεια
στην αφυδατωμένη -απ´τις συναναστροφές- οντότητα/
μια βουτιά πρώτα στο πράσινο/
μετά στο γαλανό/
και τέλος στο ιώδες πέλαγο της αυτάρκους μοναξιάς/
κι ενώ σπινάρουμε μεταβολλίζοντας τα χρώματα σε ελευθερία/
όσοι απομένουν πίσω μας/
ανάποδα διαβάζουν το φως…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 99 επιπλέον λέξεις

Advertisements