«Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral»
Bertold Brecht

Σε έναν κόσμο όπου οι αξίες ακολουθούν τα αντικείμενα ενδεχομένως ο στίχος του Μπρεχτ να έχει ισχύ αξιώματος
Στον κόσμο του Ρομαντικού όμως έναν κόσμο υπό την εποπτεία της διάνοιας του Keats η του Άρη Αλεξάνδρου το εντελώς αντίθετο ισχύει καθώς η ηθική και αισθητική θέση διαμορφώνουν την ύλη

Η Αποτυχία των αξιών εδράζεται στην αυτονόητη προτεραιότητα που έχει στον νου μας αυτή η φαινομενικά αξιωματική διατύπωση του Μπρέχτ
Εάν πετύχουμε την ηθική τότε η επιβίωση είναι μια εξίσωση που λύνεται μόνη της.

Η «αντίθετη» από την αυτονόητη ( στίχος Μπρεχτ) θέση, είναι μια γενική αρχή και ισχύει νομίζω για τα αποτελέσματα γεγονότων όπως το να διασχίσεις ένα δρόμο , το κάπνισμα, η φιλία, η λειτουργία μιας επιχείρησης etc .
Όταν αποκλίνεις από τις καταστατικές σου αρχές, που δεν μπορούν παρά να αφορούν θεμελιώδεις ηθικές και αισθητικές αρχές μεταβάλλεις εκούσια και ακούσια τις βασικότατες μεθοδολογικές σου στρατηγικές και πρακτικές, μεταβάλλεσαι σε ένα υβρίδιο της αρχικής σου απόφασης και αποτυγχάνει σε αυτό που είχες σχεδιάσει.

Δυστυχώς δεν υπάρχουν σχολεία γι αυτά τα ζητήματα παρά μόνον ίσως η εκτενής γραμματεία μας. Η αντίφαση στην φάση της επιδίωξης από την φάση του σχεδιασμού, είναι πάντα δυσδιάκριτη και συνειδητοποιείται πολύ μα πολύ αργά κάθε φορά Δυστυχώς.

Στην Αντιγόνη Ο Σοφοκλής οδηγεί τον Κρέοντα από μια θέση ρητορικής του Δικαίου (όποιος ακούσει τους εισαγωγικούς διαλόγους Κρέοντος Χορού του δίνει απόλυτο δίκιο ) στην απώλεια του παντός εξαιτίας ακριβώς αυτής ισχυρίζομαι καθολικής αρχής αλλά να διακηρύσσει και άλλα να πράττει.
Πιστεύω σε μια ηθική και αισθητική ουτοπία της Ποίησης και της Τέχνης, η γλώσσα της οποίας είναι διαμορφωμένη στα μεγαλύτερα του ανθρώπου έργα, και την οποία έχω την ρομαντική αγωνία να την ανασυνθέσω εντός και εκτός μου.

Μας καταναλίσκει τόσο πολύ η βύθιση στο εγώ μας που μόνο από τύχη ερχόμαστε σε επαφή με αυτό που ονομάζουμε Kόσμο. Οι επαναστάσεις δεν γίνονται από εξαιρετικά πνεύματα, αλλά από εκείνα που για κάποιον ανεξήγητο και εν πολλοίς ιδιοσυγκρασιακό λόγο έμαθαν κάποια στιγμή στη ζωή τους να ακούν το ρυθμό του Άλλου. Σταθείτε ένα λεπτό και αναδυθείτε από την ατέλειωτη σιγή του σολιψισμού, ειλικρινώς όμως, και όχι προσποιούμενοι.

Στρατής Φάβρος

ΥΓ

Νομίζω οτι χρέος μας να αποπροσανατολίσουμε από το εσφαλμένα αυτονόητο, δικαίωμα προς τον εαυτό να προβάλλουμε την ηθικο-αισθητική ουτοπία του επέκεινα.

Ugo Zovetti

Advertisements