Μανιφέστο στο Λιόγερμα

«Η μόνη ξιφολόγχη μου
ήταν το κρυφοκοίταγμα του φεγγαριού απ’ τα σύννεφα.»
Αρης Αλεξάνδρου

Α

Είμαι σε ένα επικίνδυνο σημείο απάθειας,
μολυσμένος από τη νόσο της καθημερινότητας ενός ανάλγητου μοντέλου διαβίωσης
που δεν απολαμβάνω ούτε την ποίηση πια,
πόσο άρρωστη είναι η κοινωνία και πόσο εγω δεν έχει σημασία,
η νόσος όπως και το άλγος είναι βίωμα, πρέπει να αλλάξω semantics.

Β

O σχολαστικισμός θα είναι αιώνια ταυτόσημος
με ένα ακραίο συντηρητισμό ηθοποιό
θα προσποιείται τις μέρες πως δικάζει
αλήτες και τη νύχτα δίχως φρένο
στης θρασείας του κωμωδίας θα φλερτάρει
τις ατέλειωτες ρηχές και σαθρές
της επιθυμίας κόρες ποταπές που βαστάει
ηθικά ανάπηρος είναι και καμία πρόοδος
να συντελεστεί δε μπορεί υπό την άτεγκτη
των εμμονών του φθορά

Γ

Στη μεγάλη εννοιολογική περιπέτεια του Πνεύματος σημασία έχει μόνον η «ηθική» κατάκτηση της Αλήθειας και η διαρκής στοχαστική και εσωτερικά «συνεπής» βιωματική αναζήτηση της κατάκτησής της.

Το ηθικό το δίκαιο και το αληθές κρύβονται στις ανυπόκριτες φόρμες.
Και όχι εκεί που επιτάσσει ο στομφώδης θεσμικός πουριτανισμός,

Έτσι ποτέ δεν απονέμονται παρά μόνον στα αίολα κινήματα των ποιητών που είναι τα μόνα κείμενα με ενατένιση δικαίου

Δ
Η άποψη μου για την ηθική δεν είναι
σαν την στάση του αστού κήνσορα
που τον τσακώνουν με το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι
πρέπει στοχάζομαι κολυμπώντας σε λερά νερά να μπορείς να πάρεις τη σωστή απόφαση
για την κοινότητα το περιβάλλον της και το εγώ ,σε κάθε μικρή σου πράξη, αυτή είναι η άποψη μου για την ηθική.

Ε
Είμαι αναρχικός, έτσι δεν θέλω να ζητήσω λογαριασμό από κανέναν, έχω παραιτηθεί από τις μεγάλες ουτοπίες.
Είμαι πεπεισμένος ότι είναι πλάνες στο τροχό μιας νέας η πιο παλιάς ολιγαρχίας , πιστεύω στο μικρό και αυθόρμητο σ’ αυτό που μπορούμε να μοιραστούμε σε μικρές δημοκρατικές κοινότητες, παρακαλώ μια γενναία ζωή και έναν όσο γίνεται γενναίο θάνατο.
Συμφωνώ όμως στο ευφυές των ανθρώπων έργο. Παρακαλώ να μεγαλώσω τα παιδιά μου, που ήρθαν στο κόσμο άθελα τους και καμιά φορά ξεχνάω τον ποιητή και προσεύχομαι σε έναν Θεό που το σχήμα του δε γνωρίζω.

ΣΤ

Ο Θάνατος φαίνεται να είναι ένα γνωσιολογικό όριο,
όλοι συνεπώς τον κοιτούν με μιαν αγωνία,
και υπάρχουν εντούτοις πράγματα
που δεν μπορείς να τα δεχθείς για να μην τον υποστείς.
Είθε η Θεοί να μην σε εισφέρουν σε αυτήν την απέλπιδα θέση.

Ζ

H γνώση διαβρώνει το κακό,
είναι τελεολογικά αγαθή
σ’ αυτό πιστεύω
Κι όμως μια στάλα κακό
Και μαύρισε η λίμνη της γνώσης
Και δεν υπάρχει ανθρώπου βούληση
Δίχως μια στάλα υποκρισίας
Μια πρέζα φαρισαϊσμού
Μια νύξη υπόγειου ρατσισμού
Βάλτε σεις το όνομα στο κακό.

Σ. Φάβρος

Advertisements