Ο Ποιητής με αυτή του τη ταυτότητα με το μελάνι που στάζει η πένα του και το δάκρυ που ποτίζει το χαρτί και την ύπαρξη μιλά για την αγωγή του μέλλοντος, μιλά για την Οκτάνα, κάθε άλλη διατύπωση ξένη προς αυτό το ηθικό τέλος τον εντάσσει στο σημαδεμένο μονοπάτι της συγκυρίας και της συμπαιγνίας του στερεί το μαγικό φτερό της ενόρασης. Οι δρόμοι της μοίρας και οι ρόλοι της προσωπικής δράσης για κάθε πρόσωπο που επιθυμεί να μετάσχει στην κοινωνία των πολιτών είναι πολλοί αλλά δεν χωρούν πουθενά τον ποιητή.

[ Μπορεί ο ποιητής να οραματίζεται ειλικρινώς το αληθές αλλά όχι διακαώς, να μην έχει δηλαδή το ηθικό σθένος να το μετουσιώσει ο ίδιος σε πράξη.
Αυτό είναι δουλειά των αγίων και των ηρώων που είναι σπανιότερες περιπτώσεις στο ανθρώπινο από τους ποιητές, ένα στενότερο σύνολο δηλαδή, η ταύτιση δε των δύο (ποιητή και ήρωα-άγιου) ακόμη σπανιότερη.
Μπορεί όμως ο «Ποιητής» να αφεθεί ανιδιοτελώς στα σκληρά χέρια της μοίρας, δίχως να επιχειρήσει ηθική πλαστογραφία δηλαδή.

[ Η αυτογνωσία είναι μια ασταθής αρετή η αυτoθυσία πάλι είναι ένα μετα γνωστικό στάδιο είναι τετελεσμένος ηθικός οραματισμός ] ]

(Paul Klee, Blossoms in the night

Advertisements