Τέχνη είναι μια ταλάντωση εσωτερικής αληθείας με αφελή ρομαντικό στόχο το διηνεκές της ανθρωπότητας.

Διαβάζω ποίηση για να νικήσω το Θάνατο

There is no Life, only an incoherent spasmodic
and suffering perception we call experience.

Μόνοι τρελοί μες την ηλιόφωτη τύρβη
της εσωτερικής μας σιωπής του αχού
της πόλης Ω πνοή
της πυθίας κοιτούμε το χρησμό
η αυτό που λέγεται ζωή

Ω άγριε Δυτικέ Άνεμε, του Φθινοπώρου
Εσύ της ύπαρξης πνοή,
Άγριο Πνεύμα, που κινείσαι παντού, άκου
Ω, άκου !!

Κάθε πράξη μας ανεξάρτητα
αν από μια αισθητική θεωρία δεν υποστηρίχτηκε
δημιουργεί τη στιγμή του γεγονότος
την ανάγλυφη ηθική και αισθητική θεωρία της
Α Έλλατον

O σχολαστικισμός θα είναι αιώνια ταυτόσημος
με ένα ακραίο συντηρητισμό ηθοποιό
θα προσποιείται τις μέρες πως δικάζει
αλήτες και τη νύχτα δίχως φρένο
στης θρασείας του κωμωδίας θα φλερτάρει
τις ατέλειωτες ρηχές και σαθρές
της επιθυμίας κόρες ποταπές που βαστάει
ηθικά ανάπηρος είναι και καμία πρόοδος
να συντελεστεί δε μπορεί υπό την άτεγκτη
των εμμονών του φθορά

To παρελθόν διατηρεί στης μνήμης την αλλοίωση
κάτι από την αθωότητα την αμετροέπεια
την στρέβλωση και την ανοησία της προσδοκίας

Κατ’ουσίαν είναι η ίδια αυταπάτη που
μολύνει την ενόραση του μέλλοντος

Μόλις ενστερνιστείς αυτό το μικρό ψήγμα αυτονόητης παραδοχής,

η ζωή σου,

αυτή η ασθμαίνουσα εναλλαγή εμπειρικών δεδομένων
που μοντάρονται θολά στη συνείδηση αποκτά μια ευχάριστη οσμή ευτυχίας.

Fulvio Roiter

Α μειζον

Στη μεγάλη εννοιολογική περιπέτεια του Πνεύματος σημασία έχει μόνον η «ηθική» κατάκτηση της Αλήθειας και η διαρκής στοχαστική και εσωτερικά «συνεπής» βιωματική αναζήτηση της κατάκτησης της.

Η ποίηση είναι ζήτημα ηθικής και γλωσσικής εμμονής
Είναι κι αυτή ένα είδος ευεργετικής αναπηρίας
Η αν θέλετε σωτήριας αυταπάτης
Η οποία παραδόξως καταναλίσκει το υποκείμενο

Β Ελλατον
H γνώση διαβρώνει το κακό,
είναι τελεολογικά αγαθή
σ’ αυτό πιστεύω
Κι όμως μια στάλα κακό
Και μαύρισε η λίμνη της γνώσης
Και δεν υπάρχει ανθρώπου βούληση
Δίχως μια στάλα υποκρισίας
Μια πρέζα φαρισαϊσμού
Μια νύξη υπόγειου ρατσισμού
Βάλτε σεις το όνομα στο κακό.

Σε έναν διογκούμενο Φυσικά και Γνωσιακά Κόσμο
Το ψεύδος η αν θέλετε μια μορφή του η αναλήθεια
Δεν είναι ποτέ καταστροφική η παντοιοτρόπως αναγκαία έτσι
Και καταστροφική παρά μόνον τοπολογικά η υποκειμενικά
Και τότε μόνον για πολύ λίγο
Ο Κόσμος ανανεούται διαρκώς μέχρι της έσχατης ανοησίας του

Advertisements