Έχω την διαρκή αίσθηση ότι τέλεια θραύσματα ακέραιας κοσμικής ανάμνησης συνωθούνται από μιαν μη δηλούμενη θεότητα σε ένα τελεολογικό σημείο,
Η ασυναγώνιστη ικανότητα της ποίησης αυτής είναι η μορφογένεση μιας εικονοδυναμικής οντολογίας σε μιαν εντελή μυθιστορία

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

Εικόνα
κάθε που πήγαινε να φτάσει την αγάπη/
γλίστραγε/
έφταιγε η εποχή/
το τέλος της γηραιάς εφηβείας/
ενοχικές επισκέψεις στα δωμάτια της Άνοιξης προσημαίνουσες/
όλοι οι παιδικοί Χειμώνες με γυμνή γάμπα στο πορώδες χιόνι/
και τα φυτίλια του Σεπτέμβρη μετά τη βροχή/
εκεί το παγωτό/
ένας λόφος τροχήλατων εμποτισμένων σε νωπό βερνίκι/
κατέρρεε/
η γαζίες μεσημεράκι τρυφερό στον μέσα κήπο/
εξέπνεαν/
ψυχούλες τριζόνια/
στον ασβέστη/
θεριά υδρολύονταν/
άρα διψούσε για αυτό:
ανερμάτιστος ήλιος/
αραιή υγρασία και εν εξελίξει υδρατμοί/
τυφλό φως στο λευκό απόγευμα/
σταρένιο σώμα/
αγκάθι στη γλώσσα του δέρματος τα δροσερά πλακάκια/
αιώνιο θέρος/

ποιός διηύθυνε;
η αφαιρετική υπεροντότητα του θέρους/
– καθε εποχή/
εφευρίσκει το δικό της Θεό-

photo: Arthur Wigram Allen – Joyce preparing to dive, 15 January 1905

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Advertisements