Φωτογραφία : Lambros Pippis

 

Μόνοι τρελοί μες την ηλιόφωτη τύρβη
της εσωτερικής μας σιωπής του αχού
της πόλης Ω πνοή
της πυθίας κοιτούμε το χρησμό
η αυτό που λέγεται ζωή

Είναι πια τόσο πολυδιάστατη
του ανθρώπου η τραγωδία
καιι τα αρχαία της νερά
τους μαύρους και γοερούς του χειμώνα
χειμάρρους του παρόντος
να ιστορήσουν δεν μπορούν

Καινούργιες ωδές για των σκλάβων
τις ατελεύτητες οδύνες
πως να γραφτούν, που ο λόγος εσίγησε
καθώς οι πληγές ανείπωτες χάσκουν
στα μικροαστικά μας σαλόνια

Δεν γνωρίζω τι την οργή σου θα κινήσει,
ο φόβος αυτός που τα μέλη σου δένει
είναι θάνατος πριν ο θάνατος αναπάντεχα
από του κόσμου τη θύελλα το ίχνος σου
ολότελα σβήσει

 

Advertisements