Ευτυχία είναι να απομονώνεις το εαυτό σου από την περιδίνηση αυτού που εμφανίζεται ως νομοτέλεια και να τον αποδίδεις στη στιγμή,

η υφή της θάλασσας όπως την καταλαβαίνει το κορμί σου ένα πρωινό λουσμένο στο καθαγιασμένο φως του τόπου σου,

Η γεύση της θάλασσας στη γλώσσα σου και ο λαμπερός βυθός που θολά αναδύεται μέσα από τα μάτια σου,

το αγοράκι που με ελαφρύ ρίγος οδηγήθηκε στην ασφαλή γι αυτό αγκαλιά σου και ζεστάθηκε

το κορίτσι που βρέχει τα πόδια του στη παραλία και χαμογελάει όμορφα δίχως της νομοτέλειας την επίγνωση

ο όμορφος μικρός κόσμος που στις συμπληγάδες της υπομονής λαχταρά λίγη τρυφή

η γλυκιά γυναίκα που διαβάζει την επικαιρότητα βυθιζόμενη και αναδυόμενη στο φως και το σκοτάδι και η γεύση από το αλμυρό και γλυκό φιλί της

η λαμπρή μέρα και η υπόσχεση να γευτείς τη κάψα του άοσμου τσίπουρου, η γλυκιά μέθη που θα παρατείνει τη στιγμή και που γι αυτή θα πουλήσεις λίγες ώρες εμπειρίας

η ροή του χρόνου που την καταλαβαίνεις πάντα μόνον όταν είναι πολύ αργά και που εύχεσαι στα αμοντάριστα πλάνα της την ηθική συνοχή της δραστικής σου βούλησης

η επίγνωση του γελοίου και του τραγικού που προσπαθούν να σε μάθουν ότι έχουν απόσταση ενώ είναι ρητορικές ετικέτες του ίδιου φαινομένου που είναι η ζωή

Πότε τραγικός πότε γελοίος υπερασπιστής του μικρού σου δικαιώματος σ’αυτή

Η ευτυχία εν ολίγοις είναι κάτι εντελώς προσωπικό που δεν το οφείλεις παρά μόνο στον τρόπο που η γλώσσα σου αποτυπώνει την δραστηριότητα σου στην μεγάλη καθημερινότητα

H ευτυχία είναι το μικρό παιδί που παίζει στα πόδια μας κι αρνούμαστε να του δώσουμε σημασία, στοιχειοθετείται στην αφαίρεση της ανάμνησης, είναι πάντα όμως πολύ αργά όταν την κατανοούμε και μας αφήνει ένα χαμόγελο σαν πικραμύγδαλο

Γι αυτό η γλώσσα προηγείται της ελευθερίας στο στοχασμό γιατί τη διαμορφώνει ως η μόνη αναγκαία ατομική συνθήκη

Μετά μπορούν να συζευχθούν όπως στο στοχασμό του ποιητή για να κολυμπήσω μέσα τους παραληρώντας αθώα για την ιδανική ουτοπία που συνδιαμορφώνουν.

Στρατής Φάβρος

 

 

 

 

Advertisements