Χαίρε θλίψη συνοδέ και καλέ παλιόφιλε μου
Μίλα μου ξανά και πες μου,
Όραμα που σιωπηλά θεριεύει
Μες σε ύπνο τρυφερό με γελά και ταξιδεύει
Κατοίκησε τώρα το μυαλό μου
Αχ το φτωχό μου
Στης σιωπής τον ακοίμητο ήχο

Σε όνειρα δίχως αναπαμό
Μόνος περπάτησα θαρρώ
Σε δρόμους γκρίζους μοναξιάς
Τις μαύρες πέτρες για μάρτυρες κοιτάς
Κάτω απ’ το φέγγος της κίτρινης λάμπας,
Στο ψύχος του δρόμου γιακάδες ψηλοί
Σέρνει το βήμα πάντα βαρύ
Θάμπωσε η ματιά στο άσπρο το φως
Σαν αστραπή σκίζει τη νύχτα ο τεχνικός πολιτισμός
Κι άγγιξα πάλι με οδύνη μαβιά
Της σιωπής τον ακοίμητο ήχο

Και στο γυμνό το φως της είδα
Χιλιάδες κόσμο, σε πλημμυρίδα
Κάποιοι μιλούν δίχως φωνή
Κι Άλλοι ακούν, μα χωρίς προσοχή
Γραφιάδες κινούν τραγούδια να πούν, μα δίχως ψυχή,
Και κανείς δεν τολμά πια να πεί
Μη της σιωπής ο ακοίμητος ήχος με μιας εγερθεί

»Τρελοί φωνάζω τους προκαλώ
Καρκίνος η σιωπή που μας ζώνει
Ακούστε με λίγο που σας μιλώ
Ακούστε τα λόγια μου που σας διδάσκουν
Αδράξτε τα χέρια μου που σας κοιτούν »
Πέφτουν τα λόγια μες τη σιωπή
Σταγόνες λες μες τη βροχή
Και πλημμυρίζουν την ηχώ
πηγάδια σιωπής σε κάρτες ταρώ

Προσκυνούν τώρα και προσεύχονται
Στο λαμπρό «Νέον» Θεό που ονειρεύονται
Και έλαμψε της επιγραφής το φωτεινό της κύμα
Του προμηνύματος τα έπη στης προφητείας το σχήμα
«Στου δρόμου τους τοίχους οι προφήτες μιλούν
Και στου μετρό τις στοές τα λόγια μιλούν»
Και η επιγραφή ψιθυρίζει στης σιωπής τον ακοίμητο ήχο.

Hello darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
‘Neath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share
And no one dared
Disturb the sound of silence

«Fools», said I, «You do not know
Silence like a cancer grows
Hear my words that I might teach you
Take my arms that I might reach you»
But my words, like silent raindrops fell
And echoed
In the wells of silence

And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming
And the sign said, «The words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls»
And whispered in the sounds of silence

Advertisements