Η μοναξιά μου ήταν ντυμένη σαν βαριά κατάρα

Ένα φαιό φθαρμένο αμπέχονο

καρφωμένο σε σουβλερές ενοχές,

απιθωμένες επάνω σε ένα

μαύρο οστεώδη καλόγερο

που ομοίαζε με σταυρό μαρτυρίου,

εικόνα που δεν έζησα

κι έγινε προσευχή μυρωμένη

από γιασεμί και αγιόκλημα,

στάλαγμα δρόσου φυσώ

μια σπιλιάδα από παρθένο ζέφυρο

και αγιασμένο νερό των Θεοφανείων

να δροσίσει τις νύχτες σου,

επίγνωση και ύμνο για τη πληγή

που τα ανοιχτά οιδηματικά φύλλα της

έγιανες με την γλυκειά θέρμη της αγάπης σου

αλλά φτάνει πια μιαν αγάπη να καλώ;

 

Στρατής Φάβρος  – ( Δεν έχει απολύτως καμία σημασία, πότε)

Lloyd Ziff\

: Lloyd Ziff

Advertisements