«ἀκίχητα γὰρ ἤθεα καὶ κέαρ ἀπαράμυθον ἔχει»

Τα βάρη της φθοράς αγγίζουν την ψυχή,
αλισθενώ επι μακρόν στις αδυναμίες,
πάλεψα μ’αυτές συνέχεια, συνέχεια ήττες,
σε ένα πεδίο που νόμιζα πως καλά γνώριζα,
και αίφνης βλέπω ανθρώπους
με πανοπλίες σαθρές, πελώριους,
μόνο η ποίηση σώζει.

Πάλεψα χρόνους να γίνω σαν κι εκείνους
γιατί κατρακύλησα έτσι,
τι κρίμα γονικό κουβαλούσα,
ποιος θεός δε με βαλε στο δρόμο του;

Τα όνειρα μου όλα από φίλντισι,
ήμασταν όλοι παιδιά και παίζαμε όμορφα
και ξαφνικά μια μέρα ξύπνησα
σαν από χρόνια κοιμισμένος
και αντίκρισα δίπλα μου και απέναντι μου
ανθρώπους ντυμένους με όλη τη τραγικότητα
και τη φαιδρότητα της οίησης του ενήλικα
αυτήν που δεν ξεχνούν
να κουβαλήσουν ίσως στην τουαλέτα
και από την οποία στιγμιαία ενδεχομένως
παραιτούνται όταν νομίζουν
ότι βρίσκονται ολότελα μόνοι.

Θάλαττα! Θάλαττα!
αρχιδοσφίχτρα θάλασσα.
Έλα να την κοιτάξεις

Σ.Φ.

[επιγραφή, Προμηθέας Δεσμώτης 187]
[ Μτφ: είναι αδυσώπητη η βούληση του και αξεγέλαστη η καρδιά του ]

[Τα βάρη της φθοράς αγγίζουν την ψυχή,
απόδοση του : mentem mortalia tangunt, Αινειάδα, Βιργίλιος ]

 

Edouard Boubat

 

 

Advertisements