Multa novit vulpes, verum echinus unum magnum»
Αρχίλοχος από Εράσμου Adagia

«Πολλ’ οίδ’ λώπηξ, χνος δέ έν, μέγα».

Αρχίλοχος


Ήσυχος άνθρωπος μετά βίας μια κουβέντα να του αποσπασθεί
όλο του το κορμί, του γλυπτού του, αν θα λέγαμε, το αποτύπωμα σεμνό

άνδρας που τις λέξεις του μετρά και τις γυναίκες δύσκολα κοιτά
μύχιες σκέψεις αλλά, τον φρενήρη ορισμό του τρελά
βασανίζουν,

και ευθύς στο κινητό τον στέλνουν σαν της μοίρας του τα νήματα να ορίζουν

μειλίχιος, πράος, ντροπαλός, γνώστης μιας γλώσσας μεστής
δόλια στον καιρό της επιστήμης, αναποτελεσματικής,

με τα ελαφρά ιζήματα του χρόνου στο σκαρί
μόνος ενώ σε πολλούς ανάμεσα σαν σε γιορτή

πολλά να υποθέσει κανείς μπορεί
εκείνος ξέρει μόνο ότι η γνώση του φορέας δεινών ιδιοτήτων ικανή
την ευτυχία του την πρώτη να υποκαταστήσει επιχειρεί
ποτέ ξανά στην άφθορο των ονείρων του την νιότη
ποτάμι να πλεύσει δις θα βρεθεί

στ μ χερον βέλτιστον μιας θεωρίας χολής
και παλιάς το επίτευγμα διδαχής, χωρίς και γι αυτό να είναι εσωτερικά συνεπής

έχει θαρρείς στο ατέλειωτο του παρόντός του χρόνο εγκλωβιστεί
στη φθορά της ζωής, που πιο μικρή απ τη φθορά των ονείρων , ιδανικής προβολής
της ευτυχίας του απόσταγμα, της ζωής του η πυξίδα να προβάλλει, ως νουνεχής.

 cf87cf89cf81ceafcf82-cf84ceafcf84cebbcebf1.jpg

Advertisements