Ένα σμήνος γλάρων απομακρύνθηκε σε σχηματισμό από την παραλία, με δυό κοφτούς ελιγμούς. – Πως να φαίνεσαι άραγε στα ματιά του γλάρου; είπε η Λένα, κι όλοι σιωπήσαμε αμήχανοι, επειδή καταλάβαμε. Το μυαλό της πήγε στον πατέρα της. Την ψυχούλα του σκεφτόταν, πως θα την κοίταγε από ψηλά… Κι η Λένα έκανε ότι δεν άκουσε τη σιωπή μας… άναψε τσιγάρο κι άφησε τον καπνό να ανεβεί προς την κατεύθυνση του σμήνους. Στο βάθος κοκκίνιζε ο ουρανός από την ντροπή του, ο καπνός αναμίχτηκε με το φως και το ανέλυσε, ο ήλιος αναβόσβηνε σα θλιμμένο παλσαρ.

Κ. Λουκόπουλος

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

 

Image

Ένα σμήνος γλάρων απομακρύνθηκε σε σχηματισμό από την παραλία, με δυό κοφτούς ελιγμούς. – Πως να φαίνεσαι άραγε στα ματιά του γλάρου; είπε η Λένα, κι όλοι σιωπήσαμε αμήχανοι, επειδή καταλάβαμε. Το μυαλό της πήγε στον πατέρα της. Την ψυχούλα του σκεφτόταν, πως θα την κοίταγε από ψηλά… Κι η Λένα έκανε ότι δεν άκουσε τη σιωπή μας… άναψε τσιγάρο κι άφησε τον καπνό να ανεβεί προς την κατεύθυνση του σμήνους. Στο βάθος κοκκίνιζε ο ουρανός από την ντροπή του, ο καπνός αναμίχτηκε με το φως και το ανέλυσε, ο ήλιος αναβόσβηνε σα θλιμμένο παλσαρ. Σ´ αυτό το δωμάτιο χρόνου, κάπου χωρούσε κι ο πατέρας της, ένα συμπαντικό κομμάτι χωρίς φυσική παρουσία πλέον, αλλά διάχυτο στα στοιχεία του χρόνου και της ύπαρξης, ριζωμένο στην εμπειρία. Σιωπή τέλος, ας αγαπηθούμε είπαμε. Και γίναμε ξανά 18 χρόνων, το δέρμα μας καθάρισε απ´ τα σημάδια, τα δόντια άσπρισαν, το στήθος φούσκωσε στα κορίτσια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 42 επιπλέον λέξεις

Advertisements