«Και ήταν οι καιροί που ατίναχτο
μέγα αστροπελέκι, κάτι
πρωταγρίκητο κι ώς τότε κι ανιστόρητο,
απ’ την Άσπρη Θάλασσα ώς το Δούναβη

και ίσα πέρα από τα πόδια του Ευφράτη
κρέμουνταν απάνω από τον κόσμο,
κάψαλα και στάχτη να τον κάμη,»

Κωστής Παλαμάς

Ο Δωδεκάλογος  του Γύφτου

Το τυχαίο και το αναγκαίο
είναι σημαινόμενα της ίδιας θεωρίας
όταν ο Θεός θαυμάζει την ύπαρξη.
Αν τύχει όμως και ξεχαστεί, κι αποφασίσει
να είναι δίκαιος;
Τι άγος και τι άλγος του ιμπεριαλισμού
η αβάσταχτη τυραννίδα,
Ο ποιητής απελπίζεται και θάρρει
ωσότου μιαν εκκλησιά συναντήσει
με άγιο καντήλι φωτισμένη
έναν ασκητή που θα του δώσει ένα ήρεμο χέρι
σ’ αγριεμένο καιρό,

Δεν υπάρχει ένας Δαίμονας στην κόλαση αγαπητέ φίλε μου
Θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ανεξαρτήτως άθλια,
αλλά να ελπίζεις ότι στην σκέψη των μεγάλων ποιητών
κρύβεται η φόρμα που ο Θεός ήθελε δώσει στα πράγματα,
η που έδωσε και εμείς αδύναμοι και ολίγοι
τη σκαλίζουμε και τη σκαλίζουμε για να φτιάξουμε
την πραγματικότητα, την κυρίαρχη καταδυνάστευση
του κυνισμού και της λογικής απέναντι
στην υπέροχη αθωότητά του .

Tο βάρος του βίου είναι μια νοητική απάτη
Αλίμονο μόνον για το φτωχό,
όταν υπάρχει ηθική και αισθητική γνώση
το σύμπαν είναι μου φαίνεται ελαφρότατο,
ή βέβαια όταν υπάρχει ηθική
και αισθητική απονέκρωσις,
καλομάθαμε στο γλυκό ψωμί της ειρήνης
στο αναπαυτικό στασίδι
και τον ξέγνοιαστο κυριακάτικο ύπνο.
Τι ηθικό σθένος και πόση αψηφισιά
για τη κλωστή που λεπτά σε κρεμά στη ζωή
χρειάζεται για να αντιταχτείς στο τέρας
που κάθε φορά σηκώνεται απέναντι στον αθώο,
και πόσο εύκολο είναι να παρασυρθείς
και να κλείσεις τα μάτια
να γυρίσεις την πλάτη στο δίκαιο,
διαλέγοντας μια ζωή δίχως νόημα πια.

Advertisements