“Τώρα μπορεῖς νὰ κοιτάξεις μὲ γαλήνη τοὺς κύκνους

δές τους, εἶναι κατάσπροι σὰν τὸν ὕπνο τῆς νύχτας”

Γ.Σ.

Είναι σαν λεκές από μελάνι

καθώς την άδικη καταδίκη έγραψες στον άνθρωπο,

αυτή απλώθηκε και μαύλισε όλη την αθωότητα,

κι όμως
αλίμονο, στο χρόνο τον παντοτινό με

πόνου κραυγές τρέφεται η ψυχή,

κόψιμο από μαχαίρι, αργό και βαθύ,

που σ’ έσφαξε αφού σε στέγνωσε.

Και μεσ’ το σκοτάδι,

το ζεστό το φως απ’ το κεράκι,

που άναψες στην εκκλησιά

επάνω σε μιαν απλωσιά

και τον κυκλαδίτη Ζέφυρο,

η νιότη ένα όνειρο, τώρα η ζωή,

με τη ψυχή να ορμηνεύει τ’ άψυχα.

Το πρώτο ψέμα ήταν το καλλίτερο,

όλα τα τα ψέματα σε μια σπείρα

να το μιμούνται, ανήθικα άψογα

και μορφολογικά χυδαία,

Ζητώ λοιπόν από τον ποιητή την ηθική.

Μα κι ο ποιητής μπροστά από έναν άνθρωπο δεν κρύβεται;

Τότε ζητώ από την ηθική τον ποιητή.

Το βλέμμα που μας κοιτά είναι το δικό μας βλέμμα,

μέσα στο σκοτεινό των αντικατοπτρισμών λαβύρινθο,

«Through a Glass Darkly»

οι σκέψεις σαν είναι δίκαιες είναι δανεικές,

από τις προσευχές που φυσά ο θεός

στην πνοή του κόσμου.

Κανείς έρωτας δεν είναι τυφλός,

Οι δύο καρδιές μας δύο τεράστιοι πυρσοί

που θα ανακλάσουν το διπλό τους φώς

στο δύο μας πνεύματα, αυτά τα δίδυμα είδωλα

«Πόσες φορὲς κοιτάζοντας ἀπὸ τὸ βράχο γέρνω

Καὶ τὸν ἀφρὸ τῆς θάλασσας γιὰ τὰ πανιά της παίρνω!»

Το μόνο που θα θυμάσαι όταν το μαύρο κύμα

έλθει, η θολή εμπειρία απ’ το κρίμα η τ’άδικο

απ’ την αγάπη η την ερημιά.

Λευκή νύχτα απαλός αχνός μηδενός.

Στρατής Φάβρος Ιούλιος 2012

 

Edouard Boubat

 

 

Advertisements