ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

20131116-182625.jpg
Σαράντα χρόνια/
ψήνεται η μέρα/
αυγό/
στον ειλεό της είδησης/
ιπτάμενο τρανζίστορ/
«-το πραχθέν,
στιβαρό πράττειν!»/
έτσι/
όλες οι μαργαρίτες χορεύουν αντάμα/
ένα μαραμένο περιδέραιο ενοχής/
και τα χρυσάνθεμα εκκωφαντικά/
σαρώνουν ρείθρα/

δέρμα δεν έχω/
ίδιον προβιάς να ενδυθώ εργάτης/
την εξουσία αμφισβητώ ως εαυτόν/
τη διαταράσσω/
(έως τον πυρήνα μου)/
όμως αντίκρυ διακαείς ινστρούχτουρες και Ρόζες του συρμού/
προσμετρούν τη μέθοδό/
με όρους Τυδώρ/
και με νουθετούν/
προτού με καρατομήσουν/

στις πορείες/
μια καταληκτική διάσταση/
και μια θλίψη/
ακριβής καταμέτρηση και διαίσθηση της φθοράς/
εν είδει αλαζονείας/
πνίγει την ελπίδα/
διαρρηγνύοντας χαρτιά/
εκτείνει/
την ινώδη υφή στη γλώσσα/
ενώ φοράμε τους γέροντες παλτά/
και σβήνουμε των παιδιών μας τα χαμόγελα/

ακόμη κι αν στο Ιόνιο ψυχές βρέφη/
γεννιούνται εκ του θανάτου από πνιγμό/
άσπρες/
με δέρμα κέδρου και μάτια κάστανα/
μάτια δικά μου δεν έχω πια/
να δω το φονικό/
ή το αυτόχειρο τέλος/
αυτό μόνο να πω πριν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 21 επιπλέον λέξεις

Advertisements