Invictus W.E. Henley

Έξω από τη νύχτα που με σκεπάζει πνιχτά
Από πόλο σε πόλο μαύρη σα τούτη τη τρύπα
Ευχαριστώ τους θεούς που υπάρχουν σ’ όποια σειρά
Για την ψυχή μου που αδάμαστη δώκαν, μ’όλη τη νύχτα

Στης σύμπτωσης μέσα την κυκλοδίωκτη δίνη
Δεν δείλιασα ουτ΄έκλαψα ποτέ φωναχτά
Και στα βαριά της μοίρας χτυπήματα η τύχη που δίνει
Ματωμένο το κεφάλι μου, μα όχι σκυμμένο σ΄αυτά

Πέρα από τούτον της οργής και δακρύων το τόπο
Που ο τρόμος της σκιάς μόνος γυρνά σε κύκλο απόκοσμο
Κι η φριχτή των ετών απειλή σε μονότονο τόνο
Με βρίσκει και δεν θα με βρει παρά, ολωσδιόλου ατρόμητο

Δεν μετρά της πύλης το ύψος ποιο είναι
Πόσο με τιμωρίες φορτωμένες οι γραφές ετούτες πως είναι
Της μοίρας μου Ο αφέντης Είμαι
Της ψυχής μου Ο καπετάνιος Είμαι

Μετάφραση Στρατής Φάβρος

Invictus by W.E. Henley

Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll.
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

Paul Martin - A Wet Night on the Victoria Embankment, London 1895

[ καὶ εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ.
Β ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ 12:9

9 et dixit mihi sufficit tibi gratia mea nam virtus in infirmitate perficitur libenter igitur gloriabor in infirmitatibus meis ut inhabitet in me virtus Christi
II Corinthios 12:9 (Biblia Sacra Vulgata) ]

 

Advertisements