Ε.Α. Πόε
«Μόνος»
Από μια νιότη θολή παιδική
Δεν ήμουν όπως άλλοι πολλοί
Δεν είδα όπως άλλοι εκεί
Δεν βρήκα χαρά από μια μονάχα πηγή
Και θλίψη δεν πήρα από κείνη τη μία πηγή
Κι καρδιά μου ποτέ δεν λαχτάρησε σε ένα παλμό
Και ότι αγαπούσα, αγαπούσα εγώ στο δικό μου σκοπό.
Τότε – στην παιδική μου ηλικία- μιαν αυγή
Μιας ζωής σε καταιγίδα συχνή- σχηματίστηκε , ω μιαν αυγή,
Από όλα τα βάθη που το καλό και το κακό γεννά
Μυστήριο που ακόμα δεμένο με κρατά:
Από το στρόβιλο η την πηγή,
Από τον βράχο τον κόκκινο μες το βουνί,
Από τον ήλιο που με κύκλωνε σε χορό ,
Ως το φθινόπωρο που χλόμιαζε χρυσό,
Και από κει που αστράφτει στον ουρανό,
Καθώς πετώντας με προσπερνούσε σαν σε φευγιό,
Από την καταιγίδα και τον απόκοσμο κεραυνό
Και ένα σύννεφο που πήρε να μοιάζει κι αυτό,
καθώς ήταν καθάριος ο γαλανός ουρανός
Σε Δαίμονα που σε μένα ήταν φτυστός

Απόδοση Στρατής Φάβρος

Παρος φωτογραφία από τη συλλογή του Μουσείου Μπενάκη

Παρος φωτογραφία από τη συλλογή του Μουσείου Μπενάκη

Alone

Βy  E.A.Poe.

From childhood’s hour I have not been

As others were; I have not seen

As others saw; I could not bring

My passions from a common spring.

From the same source I have not taken

My sorrow; I could not awaken

My heart to joy at the same tone;

And all I loved, I loved alone.

Then- in my childhood, in the dawn

Of a most stormy life- was drawn

From every depth of good and ill

The mystery which binds me still:

From the torrent, or the fountain,

From the red cliff of the mountain,

From the sun that round me rolled

In its autumn tint of gold,

From the lightning in the sky

As it passed me flying by,

From the thunder and the storm,

And the cloud that took the form

(When the rest of Heaven was blue)

Of a demon in my view.

Advertisements