Δὲν ξέρω. Κι οἱ ποιητὲς τί χρειάζονται σ᾿ ἕνα μικρόψυχο καιρό;
Λέει ο Φρειδερῖκος Χέλντερλιν, «Τὸ Ψωμὶ καὶ τὸ Κρασί»
Όπως μας το μεταφράζει ο Γιώργος Σεφέρης.

Μπορούμε σήμερα να απαντήσουμε στον καταλυτικό πεσιμισμό του ποιητή;
Τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου, διατυπώνει Ο Wittgenstein στο περίφημο σώμα Λογικό φιλοσοφικόν, Tractatus Logico-Philosophicus , “The limits of my language are the limits of my world” (“Die grenzen meiner sprache sind die grenzen meiner welt” section 5.6

H ποίηση, και οι ποιητές της, αυτά τα επίμονα και ματαιόδοξα όντα,  που κολυμπούν στα ποτάμια της,  ισχυρίζομαι επαναδιατυπώνοντας  το θεώρημα του Wittgenstein ότι στον ιδιωτικό χρόνο διαμορφώνουν τον γλωσσικό μας ορίζοντα, διαμορφώνοντας συνεπώς τον βιωματικό μας ορίζοντα, τον κόσμο.
[ To σχήμα είναι : Η ποίηση διαμορφώνει την ιδιωτική γλώσσα του αναγνώστη ποιητή, η γλώσσα τη σκέψη, η σκέψη την ηθική και αισθητική δράση η δράση την εμπειρία-βίωμα και τανάπαλιν ]

Ενώ στον κοινωνικό χρόνο η ποίηση διαμορφώνει δυνητικά τον ηθικό ορίζοντα, την ιστορία.

[ Εδώ το σχήμα είναι η ποίηση διαμορφώνει τη γλώσσα η γλώσσα την κοινωνική συνείδηση – η συνείδηση την αισθητική και ηθική δράση η δράση την ιστορία και τανάπαλιν ]

Λέει Ο Wittgenstein κάπου αλλού ότι η  ηθική και η αισθητική είναι ένα.
Αυτή η καθημερινή επιμονή να καθορίσουμε σε μια έντονα βουλητική προσπάθεια την αισθητική της κάθε μέρας ,  είναι κατ’ εμέ η μικρή ιστορία της craft.
Η πέραν της συνθήκης πίστη στη διατύπωση του γλωσσικού μας ορίζοντα,  στην θέσπιση σε ετούτο το μικρό ψηφιακό ριζιμιό, αντίθετα προς τις μυλόπετρες της κρίσης,  ενός νέου οραματικού ηθικού ορίζοντα.
Πιστεύω σε μια ηθική και αισθητική ουτοπία της Ποίησης και της Τέχνης, η γλώσσα της οποίας είναι διαμορφωμένη στα μεγαλύτερα του ανθρώπου έργα, και την οποία έχω την ρομαντική αγωνία να ανασυνθέσω εντός και εκτός μου.
Νομίζω ότι η ίδια αγωνία είναι αυτή που κινεί τις ψυχές των φίλων της craft, κλάσμα της οποίας είναι το βιβλίο craftbook που κρατάτε στα χέρια σας.
Η δράση μας στη craft ήθελε διαμορφώσει έναν ποιητικό επαναστατικό ουμανισμό.

Όπως αποφθεγματικά λέει Ο Ηράκλειτος

ἐὰν μὴ ἔλπηται ἀνέλπιστον οὐκ ἐξευρήσει, ἀνεξερεύνητον ἐὸν καὶ ἄπορον.
Ηρακλειτος Ὁ Λόγος καὶ τὸ Ἕν 18.

Αν δεν ελπίζεις, δε θα βρείς το
ανέλπιστο, που είναι ανεξερεύνητο και
απλησίαστο.

Η όπως διατυπώνει Ο Θουκυδίδης στον επιτάφιο,
…τὸ εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ’ ἐλεύθερον τὸ εὔψυχον…

Περικλέους Ἐπιτάφιος Λόγος, ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑΙ [2.43.4]

Η καθώς ρομαντικά οραματίζεται ο Άρης Αλεξάνδρου στην Ποιητική του.
«Η μόνη ξιφολόγχη μου
είταν το κρυφοκοίταγμα του φεγγαριού απ’ τα σύννεφα.»
Αρης Αλεξάνδρου Ποιητική «Άγονος γραμμή» (1952).

Αυτό σας  διαμηνύω ότι είναι το βιωματικό και ηθικό πεδίο της Craft,
Ας το τολμήσουμε.

Στρατής Φάβρος

Advertisements