«Όποιος συμφορές είδε και γνώρισε ξέρει
ότι όταν ξεσπάει του κακού ο στρόβιλος όλοι είναι καχύποπτοι.
Και μετά που ξαστερώνει η τύχη όλοι πιστεύουν
ότι πρίμος θα πνέει πάντα ο άνεμος.»

Αισχύλος, Πέρσες

Η ζωή μου είναι ένα γκρίζο φτερό

που αργά κυλά προς το θάνατο,

«άλυποι, δίχως όνειρα

έχομεν ύπνον.»

Γλιστρώ χορεύοντας

σε ένα επιπόλαιο και ανάλαφρο

πέταγμα προς τον άτρεπτο λευκό ύπνο.

Θα βλέπεις όλο όνειρα εκεί;

ρωτά το παιδί στη σοβαρή ελαφράδα του.

Δεν ξέρω σε τι απόσταση είμαι

αλλά σταμάτησα να φοβάμαι την πρόσκρουση,

είμαι όσο ελαφρύς γίνεται.

Κοιτώ στα μάτια τα παιδιά

τα προκαλώ για να μου

πουν εκείνο ακριβώς που βλέπουν.

Κι ύστερα σκέφτομαι,

πως είχαμε χρόνο και τύχη αγαθή,

είχαμε πάντα να παλέψουμε

με την αμυαλιά και την αμνησία της ειρήνης

και της μικρής φτώχιας.

Μαθαίνει ο άνθρωπος όταν ο θέρος έρθει και

τα δρεπάνια σφυρίξουν στο χωράφι του.

Η κάθε μας πράξη μια μικρή τρανή νίκη δικαίου

και ομορφιάς η ένα επαίσχυντο ολίσθημα.

Κάθε στιγμή όμορφοι ή άσχημοι.

Στρατής Φάβρος.

[ἐρευνασάτω μεγαλάνορος ἡσυχίας τὸ φαιδρὸν φάος. ]

Πίνδαρος ( Η αναζήτηση του φαιδρού φωτός της μεγάλης ησυχίας)

Advertisements