Σὰρλ Μπωντλαίρ
Συνομιλία

Είστε ένα όμορφος του φθινοπώρου ουρανός, καθάριος και ροζ !
Αλλά η θλίψη μέσα μου σαν τη θάλασσα φουσκώνει
Και αφήνει, στο πισωγύρισμα της, στα θλιμμένα μου τα χείλη ως
Πικρό της γεύσης σας στάλαγμα τη θύμηση εκείνη

To χέρι σας μάταια γλιστρά στο στήθος μου που ξεψυχά
Αυτό που εκείνη ψάχνει, φίλε, είναι ένα τόπος πατημένος
Από τα άγρια της γυναίκας δόντια και τα νύχια τα γυμνά
Μην άλλο τη καρδιά μου αναζητάτε, τα θηρία μοιάζουν χορτασμένα

Η καρδιά μου είναι παλάτι ρημαγμένο απ το πλήθος
μεθούν εκεί, σκοτώνονται, τραβιούνται απ’ τα μαλλιά!
–Ένα άρωμα λικνίζεται γύρω από το γυμνό σας στήθος!..

Ω των ψυχών μάστιγα, Ομορφιά, το θες κι εσύ
Με τα πύρινα μάτια σου, λαμπρά σαν γιορτή
Κάψε τα απομεινάρια αυτά, που απ’ των θηρίων γλιτώσαν την ορμή
Δοκίμιο Μετάφρασης Σ.Φάβρος

Causerie

Vous êtes un beau ciel d’automne, clair et rose!
Mais la tristesse en moi monte comme la mer,
Et laisse, en refluant, sur ma lèvre morose
Le souvenir cuisant de son limon amer.

— Ta main se glisse en vain sur mon sein qui se pâme;
Ce qu’elle cherche, amie, est un lieu saccagé
Par la griffe et la dent féroce de la femme.
Ne cherchez plus mon coeur; les bêtes l’ont mangé.

Mon coeur est un palais flétri par la cohue;
On s’y soûle, on s’y tue, on s’y prend aux cheveux!
— Un parfum nage autour de votre gorge nue!…

Ô Beauté, dur fléau des âmes, tu le veux!
Avec tes yeux de feu, brillants comme des fêtes,
Calcine ces lambeaux qu’ont épargnés les bêtes!

— Charles Baudelaire

Advertisements