Υπάρχουν πάντα στιγμές στη ζωή των ομάδων που εγείρονται ζητήματα, είναι που οι άνθρωποι μέσα στην ομοιότητα των συμβάσεων καλών και κακών είναι όμοιοι σαν τα αποτυπώματα.
Υπάρχει αλλά, και κάποια «μαγική» στιγμή, όταν τα πρόσωπα της ομάδας παραχωρούν ένα κομμάτι της προσωπικής τους κυριαρχίας-ελευθερίας και συμπυκνώνονται σε ομάδες, που ανακαλείται είτε ρητά είτε νοερά, για να επαναπροσδιορίσουν τα πρόσωπα τη γαλήνια ευτυχία της δεκτικής μήτρας που τους φιλοξένησε ως έμβρυα.
Φαίνεται πως αυτή η «μαγική» στιγμή έχει υπερουράνια συνεκτική ισχύ και εξαιρετική ελκτική δύναμη. Δεν γνώριζε αν κάτι τέτοιο, είχε να κάνει με τον αριθμό των μελών της ομάδας ( αν υπάρχει ένας μαγικός αριθμός ισορροπίας) η ήταν αποτέλεσμα της ιδιοσυστασίας των μελών της ομάδας, η των συντακτικών της ομάδας κανόνων η εν τέλει αποτέλεσμα και των τριών. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η «μαγική» στιγμή του φαίνονταν να αναπαριστά μια τρόπον τινά ισορροπία και αυτή η ισορροπία στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν μια κατασκευή μια συμφωνημένη ουτοπία μια πλάνη.
Ο πραγματικός κόσμος έχει «άγριους» αριθμούς χαοτικά συστήματα και άπειρες θέσεις ισορροπίας. Έχει δηλαδή μια άγρια ατίθαση εξωτική ομορφιά που έλξη δυνατή του ασκούσε και ας έπρεπε για χάριν της να αφήσει το καταφύγιο της υπερ-παραδείσιας Ιθάκης.
Ήταν πεπεισμένος ότι ένας διαλεκτικός δαρβινισμός με άρωμα Leibniz, υφίστατο πράγματι, που επιβάλλει μαζί με ότι άλλο τη διατήρηση του ωραίου και του αληθούς και αυτός ο ακατανίκητος παγκόσμιος νόμος ήταν μαζί τους διαρκώς…
Αναδύθηκε από τον σιωπηλό εσωτερικό μονόλογο σαν σε επιστροφή από ελεύθερη κατάδυση. Μελετούσεμιαμετάφρασητηςμοναδολογίαςτου Leibniz καιπερνούσεόπωςαργότεραμουεξομολογήθηκεξανάκαιξανάτηνκαταληκτικήπαράγραφο.
if we could understand the order of the universe well enough, we would find that it surpasses all the wishes of the wisest people, and that it is impossible to make it better than it is — not merely in respect of the whole in general, but also in respect of ourselves in particular» (§90).
Εάν μπορούσαμε την τάξη του σύμπαντος να κατανοήσουμε ικανά, θα βρίσκαμε ότι ξεπερνά όλες τις επιθυμίες των σοφότερων ανθρώπων, και ότι είναι αδύνατο να τον κάνουμε καλύτερο απ’ότι είναι – όχι μόνον σε σχέση με το όλον εν γένει- αλλά και σε σχέση με τους εαυτούς μας ειδικά.

http://books.google.gr/books?id=9HLBmb-QA1MC&pg=PR1&lpg=PP1&dq=monadology#v=onepage&q&f=false
http://classiques.uqac.ca/classiques/Leibniz/La_Monadologie/leibniz_monadologie.doc

 Φωτογραφία : Lambros Pippis

Aς απολαύσουμε την Τέχνη και τη ποίηση ας καθαρίσουμε ποιητικά τον οραματικό μας Ορίζοντα, Ας δώσουμε στο προσωπικό μας βίωμα την ομορφιά την επαναστατικότητα και τη γαλήνη των Ποιητών και της Ποίησης τους.

Στην δική μας ουτοπία οδηγοί μας θα είναι το Δίκαιο και το Ωραίο έτσι δεν θα αποτύχουμε αναζητώντας τα να τα ανακαλύψουμε.

Τα Οράματα δεν σπιλώνονται από των ανθρώπων τις πράξεις αλλά από την έλλειψη εσωτερικής ηθικής και αισθητικής συνοχής και συνέπειας.

Στρατής Φάβρος

Advertisements