An old  helegeia , «conceived in liberty»,
Μια παλιά ελεγεία, που συνελήφθη άμωμα
Ως ροδάκινο στο πυρήνα της αλήθειας
Και αφιερώθηκε στην αρχή της ισότητας
Του ανθρώπου προς άνθρωπο
Του επονείδιστου τέρατος ακόμα
Και του ιερού δικαιώματος
Της ισότητας απέναντι στο νόμο
Και της απόδοσης δικαιοσύνης
Άσπιλης, έχουμε έλθει για να ψάλλουμε
Και να αφιερώσουμε στην ιδέα
Του κόσμου.
«Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ
μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν
ἔμπροσθεν τῶν χοίρων»
Give  your hope to those that in time future
will give the last measure of devotion to the
spirit of man, «to the rebirth of freedom»
«to the Renaissance of enthusiasm.»

Χρειαζόμαστε σοφούς κυβερνήτες να εμπνεύσουν μια μεταρρύθμιση τόσο ριζική όσο τα
μεγάλα μας κείμενα, να ταυτίσουμε την ιδέα με το βίωμα χωρίς φειδώ, κι όλα θα
ξαναβρούν το φως που τους αντιστοιχεί.

Ήθελε επιχειρηθεί μια απογραφή ιδεών
στα σχολειά και τις ακαδημίες
να γραφεί μία βίβλος των ιδεών
για ένα έθνος των ιδεών
και να προστάξουμε τον κήρυκα
να τις διαλαλήσει, να βάλει τάξη στο λαό,
κι’ η βροντερή τυρρηνική σάλπιγγα χορταίνοντας ανθρώπινη πνοή, τρανή λαλιά να δώσει στους ανθρώπους ότι οι Έλληνες
το δρόμο στη μοίρα ξαναβρήκανε.

» Ακούστε και μην το παίρνετε βαριά
Δε νικηθήκατε ουδε ταπεινωθήκατε»

[ Διαβάζοντας Ευμενίδες  σε μτφ Κ.Χ. Μύρη. ]

——————————————————

Διάβασα παλιότερα στον τοίχο ενός ψηφιακού φίλου «ο άνθρωπος δεν είναι όν ιδιοτελές … ο άνθρωπος είναι ον ανθρώπινο … «, και ενστικτωδώς συμφώνησα σε αυτή την γοητευτική ταυτολογία – ότι ο άνθρωπος είναι όν ανθρώπινο -. Έχω αλίμονο βέβαια εκ παραλλήλου την πεποίθηση και νομίζω ότι δεν χρειάζεται να τη στηρίξω ότι ο άνθρωπος είναι επίσης ένα «ον ιδιοτελές» , και ότι αν πρέπει να καθορίσουμε την ευτυχία του μέσα από κοινωνικές δομές πρέπει να λύσουμε το ζήτημα της ιδιοτέλειας. Το προσωπικό μου όραμα είναι όμως μακριά από τους -ισμούς αυτές τις συνθήκες που στο όνομα της κοινωνικότητας καταλύουν την ταυτότητα η στο όνομα της ταυτότητας καταλύουν την κοινωνικότητα. Γι αυτό έχω καταλήξει ότι αυτό που πρέπει να αναζητήσουμε είναι κοινωνίες που θα προάγουν τον «ιδιοτελή αλτρουισμό», μια συνθήκη όπου το εγώ δεν θα συνθλίβεται εις το εμείς και το εμείς δεν θα καταπιέζεται από τις αήθεις σεχταριστικές επιδιώξεις του εγώ. Κοινωνίες που θα επιτρέψουν στη δημοκρατία να διαχυθεί στο μήκος και το πλάτος τους και θα επιτρέψουν και σε άλλους μικρότερης κλίμακας σχηματισμούς – μικρές κοινότητες βιοτεχνικής και αγροτο-κτηνοτροφικής παραγωγής και πολιτισμού να επιδιώξουν την ευτυχία. Κοινωνίες οι οποίες θα ορίσουν οικονομίες των ανθρώπων και όχι των αριθμών, κοινωνίες της λαικής αισθητικής των δήμων και όχι της φιλανθρωπικής αισθητικής των μαικήνων.

Στρατής. Φάβρος

ΠΡΟΠΎΛΑΙΑ Nelly’s

Advertisements