Και ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά
Γυμνοί νεκροί άνδρες θα γίνουν ένα
Με τον άνδρα στον αγέρα και το δυτικό φεγγάρι.
Όταν τα κόκκαλα τους ανασυρθούν καθάρια και τα καθάρια κόκκαλα χαθούν,
Θα έχουν άστρα στους αγκώνες και τα πόδια.
Κι ενώ θα γίνονται τρελοί θα παραμένουν λογικοί
Κι ενώ στη θάλασσα βουλιάζουν θα εγερθούν ξανά.
Κι ενώ θα χάνονται οι εραστές η αγάπη θα απομένει.
Και ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά

Και ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά
Κάτω από της θάλασσας τους στρόβιλους
Εκείνοι που χρόνο πολύ αναπαύονταν ανέμου θάνατο δεν θα πεθάνουν.
Στο τραπέζι μαρτυρίου στριφογυρίζοντας , ολότελα παραδομένοι
Δεμένοι στο τροχό, και όμως δεν θα σπάσουν.
Η πίστη στα χέρια τους θα πολλαπλασιαστεί,
Μονόκεροι δαίμονες κι αν τους τρυπούν.
Ας τους χωρίσουν στα δύο δε θα τσακίσουν

Και ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά
Δεν θα μπορούν άλλο πια οι γλάροι στ’ αυτιά τους να κλαίν
Η τα κύματα στις ακτές δυνατά να ηχούν
Λουλούδι όπου άνθισε, να μην μπορεί λουλούδι πια
το κεφάλι να τείνει στης βροχής τις ριπές;
Τρελοί ας είναι και σαν καρφιά νεκροί
Οι κεφαλές των ηρώων σφυρηλατούν ίσαμε τις μαργαρίτες;
Διαπερνούν τον ήλιο μέχρι να καταρρεύσει ο ήλιος
Και ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά

Απόδοση Στρατής. Φάβρος

And Death Shall Have No Dominion
By Dylan Thomas
And death shall have no dominion.
Dead men naked they shall be one
With the man in the wind and the west moon;
When their bones are picked clean and the clean bones gone,
They shall have stars at elbow and foot;
Though they go mad they shall be sane,
Though they sink through the sea they shall rise again;
Though lovers be lost love shall not;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
Under the windings of the sea
They lying long shall not die windily;
Twisting on racks when sinews give way,
Strapped to a wheel, yet they shall not break;
Faith in their hands shall snap in two,
And the unicorn evils run them through;
Split all ends up they shan’t crack;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
No more may gulls cry at their ears
Or waves break loud on the seashores;
Where blew a flower may a flower no more
Lift its head to the blows of the rain;
Though they be mad and dead as nails,
Heads of the characters hammer through daisies;
Break in the sun till the sun breaks down,
And death shall have no dominion.

Sunset Anna Theoharaki

Κι ο θάνατος δεν θα’ χει καμιά εξουσία.
Οι νεκροί γυμνοί θα γίνουν ένα
Με τον άνθρωπο στον άνεμο και τη σελήνη της δύσης
Όταν ξασπρίσουν τα κόκαλά τους και χαθούν
Θα έχουν άστρα στον αγκώνα και στο πόδι
Αν και παραφρονούν θα είναι σώφρονες
Αν και βυθίζονται στη θάλασσα θ’ αναδυθούν
Αν και οι εραστές χάθηκαν η αγάπη δε θα χαθεί
Κι ο θάνατος δεν θα’ χει καμιά εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θα’ χει καμιά εξουσία.
Κάτω απ’ τις περιδινήσεις της θάλασσας
Αυτοί που κείνται για καιρό δε θα πεθάνουν με τον άνεμο
Κι αν τεντώνει η τροχαλία κι οι κλειδώσεις παραδίδονται
Δεμένοι στον τροχό, κι όμως δε θα εγκαταλείψουν
Στα χέρια τους θα διπλασιαστεί η πίστη
Κι οι μονόκεροι διάβολοι θα τους διατρέξουν
Θρυμματισμένοι αλλά άρρηκτοι θα απομείνουν
Κι ο θάνατος δεν θα’ χει καμιά εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θα’ χει καμιά εξουσία.
Ας μη κράζουν πια στο αυτί τους γλάροι
Ας μην σκάνε με δύναμη τα κύματα στην παραλία
Εκεί όπου άνθισε παλιά ένα λουλούδι δεν έχει τώρα ανθό
Να σηκώσει κεφάλι στης βροχής τα χτυπήματα
Αν και παράφρονες και νεκροί σαν καρφιά
Οι κορφές των χαρακτήρων σφυροκοπούν μέσα απ’ τις μαργαρίτες
Διαρρηγνύοντας τον ήλιο μέχρι τη δύση του
Κι ο θάνατος δεν θα’ χει καμιά εξουσία.

(Απόδοση Kων/νος Λουκόπουλος )

 Καταφύγιο Αγραφων Λάμπρος Πιππήςς

Καταφύγιο Αγράφων Lampros Pippis

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Γυμνοί οι νεκροί στον άνεμο και το γερτό φεγγάρι
Με τον άνθρωπο θα σμίξουνֹ
‘Οταν γλυφτούν τα κόκκαλα τους
και τα γλυμμένα κόκκαλα χαθούν,
Θα ‘χουν αστέρια σε αγκώνα και ποδάριֹ
Αν και τρελοί, θα συνεφέρουν,
Αν θαλασσόπνιχτοιν θ’ αναδυθούν,
Αν κι εραστές χαμένοι αυτοί, δεν θα χαθεί η αγάπηֹ
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κάτω απ’ τις δίνες τις θαλάσσης
Χρόνια χωμένοι αυτοί, θάνατο ανεμόδαρτο δεν θα ‘βρουνֹ
Σε μέγκενη στριμμένοι, με τους τένοντες λυμένους,
Παιδεμένοι σε τροχό, δεν θα τσακίσουνֹ
Στα χέρια τους η πίστη θ’ ανοίξει
Και μονόκερα στοιχειά θα τους ξεσκίσουν,
Κουρελιασμένοι ολόκληροι, και δεν θα σπάσουνֹ
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Ας πάψουν πια να σκούζουν στ’ αυτιά τους οι γλάροι
Και στις ακτές τα κύματα να σκάζουν άγριαֹ
Λουλούδι όπου ξεμύτισε μην ξεμυτίσει πια
Να υψώσει το κεφάλι του στους χτύπους της βροχής.
Αν και τρελοί, αν και νεκροί σαν τ’ άψυχα καρφιά,
Κεφάλια σημαδιών αυτοί, χτυπούν με μαργαρίτεςֹ
Χτυπούν τον ήλιο, όσο που να ξεκαρφωθείֹ
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει πια εξουσία.
Dylan Thomas, ”Κι ο Θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία”, Εκδ. Ελ. Τύπος, μτφ. Γιώργος Μπλάνας)

http://www.poiein.gr/archives/1341/index.html

Advertisements