Quid velit et possit rerum concordia discors.

Οράτιος Επιστολές

388458_321728244516408_813885330_n

Τα μεγάλα σαρκοβόρα έθνη,

εξαιρετικά τέρατα της ιστορικό

-ανθρωπολογικής επιλογής

πλούτισαν και μας κατέλειπαν τον αγαθό μας αιώνα,

διότι βέλτιστα συνομίλησαν με την πραγματικότητα,

αυτό το παίγνιο των παιγνίων,

μέσα στην σεπτή ανθρωποφαγική τους παράδοση,

της ιδιοτελούς παγκοσμιότητας.

Πραγματισμός, η Λογική των αντικειμενικών Ψευδαισθήσεων;

Σας αντιμιλώ και σας φτύνω πίσω

το ταγγισμένο φαγί που με ταΐσατε.

 

Μαθαίνουμε ότι η πραγματικότητα

είναι κάτι απτό και τεράστιο

σα θάλασσα που έρχεται σε ακατάβλητα κύματα,

και πρέπει να υποκύψουμε

γιατί αυτή είναι η μοίρα του ανθρώπου,

να υποκύπτει στα κύματα

που είναι αντικειμενικά και ανίκητα,

και όσο μεγαλώνουμε τόσο μαγευόμαστε

από τη «συμφορά» της σύμβασης.

 

Η μοίρα του χρόνου δεν αλλάζει,

αυτή επιβλέπεται από τους θεούς,

αλλάζει όμως η ηθική μας απόφαση,

η στάση μας απέναντι στην μοίρα,

και είναι αυτό αρκετό

να σηματοδοτήσουμε μια νέα μοίρα,

εξίσου μοίρα με τη θάλασσα μοίρα του κόσμου.

 

Το τυχαίο μεταβάλλεται

Σε κανονικότητα

από την ανίκητη εμμονή

να επιβάλουμε τάξη

προσωπικά κα συλλογικά.

Ο Άνθρωπος είναι τόσο αποφασισμένος

Να αποδείξει το Ντετερμινισμό

Που δημιούργησε την Ιστορία

Και τον Πολιτισμό.

 

Το αιώνιο κιτς της εξουσίας να κρεμιέται στον τοίχο,

στα πράσινα νερά και τις πέτρες που κωδικοποιούσαν

τους αντικατοπτρισμούς των εποχών,

όσες που και η ιστορία είχε αφήσει απ’ έξω.

 

Δαίμονος ἐπιπόνου και τύχης χαλεπῆς ἐφήμερον σπέρμα,

τί μὲ βιάζεσθε λέγειν, ἃ ὑμῖν ἄρειον μὴ γνῶναι.

Έφταιξε η δούλα της Ηλέκτρας που την βίαζε ο Αίγισθος,

και δωροδοκούσε τη σιγή της,

βρίζοντάς την και χτυπώντάς την μετά το βιασμό,

ίδια με τη κυρά της την Κλυταιμνήστρα,

γιατί μετά το φονικό που δεν είδε η δούλα,

έκλεψε ένα δαχτυλίδι

που έπεσε από το χέρι του αφεντικού της.

Άπειροι οι δρόμοι στη μοίρα μας,

και είναι τελεσμένοι στην άπειρη διάνοια

που εποπτεύει τον κόσμο,

 

Είναι ότι για αιώνες πολλούς λιώνουμε

και ξαναλιώνουμε σ’ αυτό το παλιό

από πέτρα και όνειρο ακρωτήρι,

που πήραμε όλα τα καλά

και όλα τα κακά μοιασίδια,

και γίναμε μακρείς σαν ίσκιοι,

πελώριοι ίσκιοι αντικατοπτρισμοί,

αναμνήσεις άεργες,

και πρέπει ο ήλιος να γυρίσει

για να ξαναζυμωθούμε

με την πέτρα και το δάκρυ

από το χώμα που πότισε.

 

Μέχρι ο Άνθρωπος να εμφανιστεί γυμνός

ξανά στον παράδεισο θα στέκουμε εδώ

στους ζαλισμένους από την κυριακάτικη στάση,

και τον ενδόμυχο πουριτανισμό δρόμους,

Κι ύστερα τι αξίζει όλη αυτή η πορφύρα

αν την κατάρα έζησες;

Υπάρχει όμως πορφύρα

χωρίς να ναι δεμένη στο σχοινί

μιας έστω, μικρής κατάρας;

 

Είναι τόσο μικρός ο ορίζοντας της προσδοκίας του ανθρώπου

που τρομάζει απ’ το κανονικό

που το κανονικό του όνομα είναι απροσδόκητο.

Ο σκοπός ορίζεται ηθικά από τη χρήση που κάναμε

στα μέσα.

Στρατής. Φάβρος

Advertisements